

ಮುಂಬೈ: ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬರು ಮೃತಪಟ್ಟ ಬಳಿಕವೂ ಅವರ ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿರುವ ಘಟನೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಸುಮಾರು 40 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿದ್ದ ಚೆನ್ನೈ ಮೂಲದ ಲಲಿತಾ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ (Lalitha Krishnamurthy) ಅವರು ನವೆಂಬರ್ 13, 2026ರಂದು ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಅವರ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿಸಬೇಕಾದ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರಿಯರು ಸೇರಿದಂತೆ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೇ ಇನ್ನೂ ನಿಗೂಢವಾಗಿದೆ.
ಲಲಿತಾ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಅವರ ನಿಧನದ ಬಳಿಕ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಹಾಗೂ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರು ಲಲಿತಾ ಅವರ ಪುತ್ರಿಯರು ಮತ್ತು ಇತರ ಕುಟುಂಬ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲು ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಂಬಂಧ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಸಾವಿನ ಸೂಚನೆಯಲ್ಲಿ ಉಷಾ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ (Usha Laxminarayan) ಮತ್ತು ಪವನ್ ಶೆಟ್ಟಿ (Pawan Shetty) ಅವರ ಸಂಪರ್ಕ ವಿವರಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದ್ದು, ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಸಹಕಾರ ಕೋರಲಾಗಿದೆ.
ಈ ಸಾವಿನ ಸೂಚನೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕುವವರ ಸ್ಥಿತಿ, ದೂರವಾಗುತ್ತಿರುವ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳು ಹಾಗೂ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೂ ಕುಟುಂಬದವರ ಸಾಂತ್ವನ ಸಿಗದೆ ಬದುಕು ಮುಗಿಸುವ ಅನೇಕ ಹಿರಿಯರ ದುರಂತದ ಕುರಿತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದೆ.
ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಲಲಿತಾ ಅವರ ಸಾವಿನ ಬಳಿಕವೂ ಅವರ ಪುತ್ರಿಯರ ಹುಡುಕಾಟ ಮುಂದುವರಿದಿರುವುದು ಅನೇಕರ ಮನಕಲಕಿದೆ. ಈ ಕುರಿತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದ ಬಳಕೆದಾರರೊಬ್ಬರು, ‘ದುರಂತವೆಂದರೆ ಸಾವು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯೂ ಅವರ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಕರಿಗೆ ತಿಳಿಯದಿರುವುದು ನಿಜವಾದ ದುರಂತ’ ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು, ‘ಅಮ್ಮನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಲು ಒಂದು ಧ್ವನಿಯೂ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಭಾವುಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಘಟನೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾವಿನ ಸೂಚನೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ದೂರವಾಗುವ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಉತ್ತಮ ಬದುಕಿನ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಮಕ್ಕಳು, ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಹಿರಿಯರು ಹಾಗೂ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸರೆಯಿಲ್ಲದೆ ದಿನ ಕಳೆಯುವವರ ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.
ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಪುತ್ರಿಯರ ಹುಡುಕಾಟ
ಲಲಿತಾ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಸಾವಿನ ಸೂಚನೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗಿದ್ದ ದೂರವಾಣಿ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದ ಬಳಕೆದಾರರೊಬ್ಬರು, ಆ ಸಂಖ್ಯೆ ಪವನ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಅವರಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದೆಂದು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಲಲಿತಾ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಕುರಿತು ಪವನ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಅವರಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಅವರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಆ ಬಳಕೆದಾರರು ಬರೆದಿರುವ ಪ್ರಕಾರ, ಲಲಿತಾ ಅವರು ಸುಮಾರು 40 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂಟಿಯಾಗಿಯೇ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೂಲತಃ ಚೆನ್ನೈ ನಿವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವರು ನಂತರ ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರಿಯರಿದ್ದರೂ ಅವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ, ತಾಯಿಯಿಂದ ದೂರವಾಗಲು ಕಾರಣವೇನು ಎಂಬ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ಲಭ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಲಲಿತಾ ಅವರ ಬದುಕು ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿದೆ.
ಲಲಿತಾ ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಕರಾಗಿದ್ದ ದಂಪತಿಯೊಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನೆರವಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ನೆರೆಹೊರೆಯವರೂ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಮೃತಪಟ್ಟಾಗ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಅಗತ್ಯ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಡದ ನಿವಾಸಿಗಳೇ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸ್ವಂತ ಕುಟುಂಬದ ರಕ್ತಸಂಬಂಧಿಗಳ ಪೈಕಿ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಅಂತಿಮ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆ ಬಳಕೆದಾರರು ತಮ್ಮ ಪೋಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
‘ಸಾವಿನ ಸೂಚನೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ್ದ ದೂರವಾಣಿ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ನಾನು ಕರೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅದು ಪವನ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಅವರದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಲಲಿತಾ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಸಾವಿನ ಸೂಚನೆ ಓದಿದಾಗಲೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆಘಾತವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಕೇಳಿದ ವಿಚಾರಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಭಾವುಕನನ್ನಾಗಿಸಿದವು. ಅವರು 40 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂಟಿಯಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿದ್ದರು. ಮೂಲತಃ ಚೆನ್ನೈಯವರಾದ ಅವರು 2026ರ ನವೆಂಬರ್ 13ರಂದು ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರಿಯರಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರ ವಿಳಾಸವೇನು, ಅವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಅವರ ಬದುಕು ಹೇಗಿದೆ, ತಾಯಿಯಿಂದ ದೂರವಾಗಲು ಕಾರಣವೇನು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲ. ಆ ಮೌನವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇ ಲಲಿತಾ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಸಾಗಿದರು ಎಂದು ಅವರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.
ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಕರಾಗಿದ್ದ ದಂಪತಿಯೊಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ ಕುಟುಂಬದವರಂತೆ ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಇದ್ದರು. ಲಲಿತಾ ಮೃತಪಟ್ಟಾಗ ಅವರ ಸ್ವಂತ ಕುಟುಂಬದವರಿಂದ ಯಾರೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕಟ್ಟಡದ ನಿವಾಸಿಗಳೇ ಅಂತಿಮ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಲಲಿತಾ ಅವರಿಗೆ ನೆರವಾಗಿದ್ದ ಪವನ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಸಾವಿನ ಬಳಿಕವೂ ಅಂತಿಮ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ನೆರವಾದರು. ಆದರೆ, ಅವರು ಬದುಕಿದ್ದಾಗಲೇ ಪತ್ತೆಯಾಗದ ಪುತ್ರಿಯರ ಹುಡುಕಾಟ ಈಗಲೂ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ. ಈ ಸಾವಿನ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವುದು ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಕರು’ ಎಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದ ಬಳಕೆದಾರರು ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಹಣ ಕಳುಹಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಮಕ್ಕಳ ಕರ್ತವ್ಯವಲ್ಲ; ಸಾಮೀಪ್ಯವೂ ಮುಖ್ಯ
ಈ ಘಟನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧದ ಕುರಿತು ಆ ಬಳಕೆದಾರರು ಮಹತ್ವದ ವಿಚಾರವೊಂದನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವು ನೀಡುವುದಷ್ಟೇ ಮಕ್ಕಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲ. ಅವರ ಅಗತ್ಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಖುದ್ದು ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅವರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
‘ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುವ ಮಾತೊಂದಿದೆ. ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಎಂದರೆ ಹಣ ತೆಗೆಯುವ ಎಟಿಎಂ ಯಂತ್ರವಲ್ಲ. ಹಣವನ್ನು ಒಂದು ನಗರದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ನಗರಕ್ಕೆ, ಒಂದು ದೇಶದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಸಾಮೀಪ್ಯವನ್ನು ಹಾಗೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಹಣ ವರ್ಗಾವಣೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುವಾಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಧ್ವನಿ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಯ ಎದುರಾದಾಗ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅವರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.
ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಅನುಭವವನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಅವರು, ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ಮತ್ತೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬದುಕುವ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕುಟುಂಬದ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ. ಆ ಭರವಸೆಯೇ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ಪರಸ್ಪರ ನೀಡಬಹುದಾದ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡಿರುವುದಾಗಿ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.
ಒಂಟಿತನದಲ್ಲೇ ಬದುಕು ಮುಗಿಸುತ್ತಿರುವ ಹಿರಿಯರು
ಇದು ಕೇವಲ ಲಲಿತಾ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಅವರೊಬ್ಬರ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ದೇಶದ ವಿವಿಧ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಹಿರಿಯರು ಒಂಟಿತನದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಮನೆ ತುಂಬಾ ನಗು, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಓಡಾಟದಿಂದ ಕಳೆಗಟ್ಟಿದ್ದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದು ಹಿರಿಯರು ದೂರದರ್ಶನವನ್ನೇ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ದಿನ ಕಳೆಯುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ತಮ್ಮ ಪೋಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಉತ್ತಮ ಉದ್ಯೋಗ, ಉತ್ತಮ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ದೂರದ ನಗರಗಳಿಗೆ, ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ತೆರಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರು ಮರಳಿ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಠ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಕೊನೆಯ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ.
ದಿನನಿತ್ಯದ ದೂರವಾಣಿ ಕರೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ‘ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರುತ್ತೇವೆ’ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ವರ್ಷಗಳಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳು ವಿಭಜನೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಸ್ವಾಭಿಮಾನವೋ, ನೋವೋ ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊರೆಯಾಗಬಾರದೆಂಬ ಭಾವನೆಯೋ, ಅನೇಕ ಹಿರಿಯರು ತಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಕಾಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಂತೆ ಕಂಡರೂ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಇರುವ ಹಂಬಲ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.
ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಬದುಕಿರುವಾಗಲೇ ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ
ಲಲಿತಾ ಅವರ ಘಟನೆ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವರು ವಿಶೇಷ ಮನವಿಯೊಂದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ‘ಈ ಬರಹವನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ನೀವು ಮಗನಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಮಗಳಾಗಿರಬಹುದು. ಅಥವಾ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಲಲಿತಾ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಸಾವಿನ ಸೂಚನೆಯಂತಹ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಓದುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬರಬಹುದು. ಆದರೆ, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಇನ್ನೂ ಸಮಯವಿದೆ’ ಎಂದು ಅವರು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮನವಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.
ಅಲ್ಲದೆ, ಲಲಿತಾ ಅವರ ಪುತ್ರಿಯರನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನೆರವು ನೀಡುವಂತೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಲ್ಲಿ ಕೋರಿದ್ದಾರೆ. ‘ಕೆಲವು ಹುಡುಕಾಟಗಳು ಯಾವುದೇ ಲಾಭ ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಫಲದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಹುಡುಕಾಟವೂ ಅಂತಹದ್ದೇ. ಲಲಿತಾ ಅವರ ಪುತ್ರಿಯರನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಮಾಹಿತಿ ಇದ್ದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ನೆರವಾಗಿ’ ಎಂದು ಮನವಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.
ಸಾವಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಯದ ಹುಡುಕಾಟ
ತಮ್ಮ ಬರಹದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಲಲಿತಾ ಅವರ ಬದುಕಿನ ದುರಂತವನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿರುವ ಅವರು, ‘ಲಲಿತಾ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಇನ್ನು ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಪುತ್ರಿಯರ ಹುಡುಕಾಟ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ. ಅವರ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಮುಗಿಯದ ಹಂಬಲ ಈಗ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಈ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ಯಾರಾದರೂ ನೆರವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಬನ್ನಿ. ಲಲಿತಾ ಅವರಿಗೆ ಸದ್ಗತಿ ದೊರೆಯಲಿ. ಓಂ ಶಾಂತಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಲಲಿತಾ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಸಾವಿನ ಬಳಿಕವೂ ಮುಂದುವರಿದಿರುವ ಕುಟುಂಬದವರ ಹುಡುಕಾಟವು ಆಧುನಿಕ ಬದುಕಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಮಸುಕಾಗುತ್ತಿರುವ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಒಂಟಿತನದ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿದೆ. ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವು, ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ದೂರವಾಣಿ ಕರೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಮಕ್ಕಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಘಟನೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿದೆ.





ನಿಮ್ಮ ಕಾಮೆಂಟ್ ಬರೆಯಿರಿ